İnanıyorum! -diye haykırdı sanatçı nihayet ve bakışlarını söndürdü. inanıyorum! Bu gözler yalan söylemiyor. Kaç kere söyledim size,en büyük hatanız insan gözündeki manayı küçümsemeniz . Şunu anlayın , dil gizeyebilir hakikati ama gözler asla! Ani bir soru yöneltiyorlar size, irkilmiyorsunuz bile , bir saniyeliğine kendinize hakim oluyorsunuz ve hakikati gizlemek için ne söylenmesi gerektiği gerektiğini biliyorsunuz ve oldukça ikna edici konuşuyorsunuz yüzünüzde tek bir kas bile oynamıyor ama ne yazık ki soru yüzünden endişeye kapılan hakikat ruhunuzun dibinden bir anlığına gözlerinize fırlıyor ve her şey bitiyor. Fark edildi siz de yakalandınız.
Fakat nehrin çok ağır akmasına rağmen, hâlâ hareket ediyor oluşu insana her şeyin geçici olduğunu hatırlatan hüzünlü bir his veriyordu. Her şey geçip gidiyordu, bu akıştan geriye kalan neydi? Bütün insanlar, insan ırkı o nehirde birer su damlasıymış ve her biri birbirine hem çok yakın hem çok uzak, isimsiz bir sel gibi , denize akmaya devam ediyormuş gibi geldi Kitty'ye.