Doğada toprağın bağrında uyuklayan, soğuğun ürpertemediği, asla sönmeyecek bir ateş gizlidir. Her insanın göğsünde toprağın bağrındaki bu ateşin sunağı vardır.
Yaşamlarımız doğayla daha uyumlu olsaydı, muhtelemen kendimizi onun sıcağından ya da soğuğundan bu kadar koruma gereği hissetmez, tıpkı bitkiler ve dört ayaklıların yaptığı gibi, onu daimi bakıcımız ve yarerimiz olarak görürdük.