çerçevelerden taşan bir fotoğraf çekiyorum
dış kapısı evin, yarıçapıdır çerçevenin
biçmeler ve biçimlenmeler arasında
büyüyen bir güldür fotoğrafın senin
her akan yaşta katlanıyor dayanışmamız
artık katlanmak yok, hüznümüzün isyanı var
bu enkazın altında binlerce hayat var
var olanların sesi, varlığı çalınanlar için var
varlığımız çalınsa da yaşamak baki
kadınlar, çocuklar, sen, ben, biz
dayanışmamızla kuracağız bu şehri
ve duyulacak gür yankıları sessizliğimizin:
yaralarımızı sarıyoruz, iktidarınızı sarsıyoruz
bütün yola çıkma şiirlerini yakıyorum ki ısınalım
artık yol yok, iz yok, biz varız
her gün şiir kuruyordum kuru sıkı kurgularla kurgusuzluk kendini gösteriyor şimdi gözünde yaşlarla
yaşam, yeniden kurulmalıdır, yaşanarak