zehra
@Throughthelight
18 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
Reklam
Hiçbir zaman olduğun şeyi sevmeyecekler, her zaman olabileceğini sandığın kişiyi sevecekler.
... kimse sessizliğini anlamayacak; kimse içinde kopan fırtınaları, omuzunda eksik olan eli, buz tutmuş kalbini, gölgelerden saklanmak istediğini, yatağın altına süpürdüğün ağlama seslerini duymayacak. Herkes, her zaman bekleyecek. Ve seni çok sevdiğini iddia eden bu insanlar, senin için ne kadar acı çektiklerinden bahsedecekler, aslında hep kafalarında kurdukları bambaşka seni beslemeye devam ederken. Sende sevdikleri şey bile hep kendileriyle ilgili olacak. Gülümsemediğini fark ettiğinde, dans edemediğin ve ayaklarına bastığında ilk seni suçlayacaklar, sevilmeyi bilmediğinde zaten sevilmeyi hak etmediğini söyleyecekler ve sen onca zaman onları incitmemek için kendini yaralarken onlar, bir gün seni terk edip giderken iki kez düşünmeyecekler.
Seni bir çamur gibi işleyemediklerini fark ettiklerinde, ellerini kirlettiğin için hesabını senden soracaklar.
Sen hiç sevilmemiş olacaksın, sevmenin ne demek olduğunu da hiçbir zaman anlayamayacaksın.
Sayfa 179
"Ben önceki yaşamımla ilgili çok şey hatırlamıyorum artık." Bu konuşmanın onun için ne kadar ağır olduğunu biliyordum, bu yüzden sessizce eşlik ettim. "Ama hiç unutamadığım şeyler var. Kimsesiz olmak mesela, hiçbir yere ait olamamak. Hep çemberin dışında kalmak. Kimsenin bana ihtiyaç duymaması. Herkesin sadece kibarlıktan ve üzüldüğü için bana destek olmaya çalışması... Böyle çocuksu hisler." Taca bakarak omuz silkti. "Belki de bu yüzden bu diyara ve alfinlere inanamak benim için kolaydı. Esas hayatımın yalandan ibaret olduğunu düşünmek daha kolaydı. Başka biri olduğumu, başka bir yere ait olduğumu sanmak hep daha güvenliydi. Ve bir gün bunun gerçek olduğunu öğrendim."
(...)
"Hepmizi apar topar topladıkları günü hiç unutmuyorum çünkü zavallı hayatımın sona erişinin miladıydı. Ve diyara geldiğimde, sizlerin arasına karıştığımda bana diyara hükmeden en güçlü krallığın varisi olduğumu söylediklerinde... Zavallı hayatıma sırtımı dönmek her şeyden daha kolaydı. Bu yüzden anlatılan her şeye inanamak ve sorgulamamak da kolaydı. Çekip gitmek istediği bir yeri kim savunurdu ki? Amon beni bir nakış gibi işlediğinde sözlerimde hep boşluklara rastladım, o boşlukları sorduğum kimse doldurmazdı ama o boşluklara takılıp kalamazdım. Takılıp kalırsam çekip gitmek istediğim o yere geri dönerim sanıyordum. Oysa burda 'biri' olmayı çok sevmiştim. Birilerinin ihtiyaç duyduğu kişi olmayı. Üzüldükleri için değil, saygı duydukları için etrafımda olmalarına ihtiyacım vardı. Bu
yüzden anlatılan hikayeleri, önüme sunulan yolları kurcalamadım ve kabul ettim"
Reklam