Mehmet yıldırım
@Tibuk
10/10
5 günde okudu
·2025 65. kitabı
Reklam
Güneş, yüzümü ısıtarak aydınlatır, serin sabah havasının sessizce aktığı hissedilirdi.
İşte, bir akordeon sesi duyuldu, bir kadın kahkahası çınladı. Kaldırım taşlarına sürtünen bir kılıcın şangırtısı, bir köpeğin tiz sesle havlaması... Bütün bu gereksiz sesler, solan günün düşen son yapraklarıdır
Güneş çekildiği zaman gökyüzünde kızıl dereler akıyormuş gibi olurdu. Yanıp, kül olduktan sonra bahçenin kadifeden yeşilliğine altın sarısı, kızıl korlar dökülürdü. Sonra etraf hissedilircesine kararır, her şey loşluğun içinde büyür, genişlerdi. Güneşe doymuş yapraklar sarkar, otlar toprağa doğru eğilir, her şey daha yumuşak olurdu. Etrafı müzik gibi hoş, şefkat dolu değişik kokular sarardı. Uzaktaki kırdan, asker kamplarında çalan yat borusunun sesi duyulurdu. Gece çökerken, güçlü bir annenin sevgi dolu okşayışı gibi bir duygu insanın kalbine dolardı. Sessizlik, sıcak, tüylü eliyle yüreği okşar, hafızadan unutulması gereken her şeyi; geçen günün yakıcı, ince tozlarını bir bir silerdi.
Reklam