Bir kere kendini duygularına kaptır, bir anlığına şuurunu susturup düşünmeden, esas aramadan hakaret et, nefret et, birini sev, daha doğrusu boş durmamak için bir şeyler yap bakalım. En geç öbür gün bu bilinçli kandırmaca yüzünden kendi kendini küçümsemeye başlarsın.
“Ben kayboldum; duygularım karmakarışık, anılarım kayıp, gözlerim yaşlarla dolu. Ben kötüyüm ama iyiyim de. Hiçbir şey dilemiyorum, hiçbir arzum yok. Yitip gitsem en iyisi olur.”
Çoğu insanın gözünde neyim ben- değersizin biri ya da tuhaf, aykırı, hoşa gitmeyen bir adam- toplumda kendine bir yer bulamamış, yer bulamayacak bir yaratık, yani hiçten de daha aşağı bir şey.