Emir
@Todoroki
Şu anda okuduğu kitaplar
Mangayı okurken beni en çok etkileyen şeylerden biri de hikayenin o acı gerçeği oldu… 20 yaşında öleceğini bilerek yaşamak. Açıkçası bu detayı öğrendiğim an hikayeye bakışım tamamen değişti.
Normalde okuduğum sahneler daha tatlı, daha masum geliyordu ama bunu bildikten sonra her an daha ağır hissettirmeye başladı. Yani çocuk aslında sadece aşık olmuyor, zamanı sınırlı olduğu için her anı sonmuş gibi yaşıyor. Bu da en basit anları bile çok değerli hale getiriyor.
Beni en çok vuran şey şu oldu: Biz hayatta çoğu şeyi erteliyoruz ama o karakterin böyle bir lüksü yok. Sevdiğini söylemek, yanında olmak, vakit geçirmek… hepsi onun için gerçekten “şimdi ya da asla” gibi.
Bu durum hikayeyi sadece bir aşk hikayesinden çıkarıp daha derin bir şeye dönüştürüyor bence. Okurken insan ister istemez kendi hayatını da sorguluyor. “Ben olsam ne yapardım?” diye düşündürüyor.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bu kitap ilk bakışta sakin, hatta biraz “olaysız” gibi duruyor ama aslında gücünü tam da buradan alıyor. On yedi-on sekiz yaşlarında olan Antonio’nun epilepsi teşhisi sonrası, babasıyla birlikte İtalya’dan Fransa’ya yaptığı yolculuğu anlatıyor. Ama bu yolculuk bir hastane randevusundan çok daha fazlası. Yıllardır birbirini tam olarak tanımayan bir baba-oğlun, belki de ilk kez gerçekten karşı karşıya gelmesi gibi.
Antonio’nun anne ve babası o küçükken ayrılmış. Babası hep biraz mesafeli, biraz yabancı kalmış. Bu yolculukta büyük olaylar olmuyor; aksine kitap daha çok konuşmalarla ilerliyor. Daha önce hiç konuşmadıkları şeyleri konuşuyorlar: çocukluk anıları, şiir, müzik, hayat tercihleri, özgürlük, kaybolmuşluk hissi… Babasının yüzündeki küçük bir yara izinden, anne babasının nasıl tanıştığına uzanan detaylar bile bu yakınlaşmanın bir parçası oluyor. Hatta babasının bir şiir okuduğu an var ki, ikisi için de alışılmadık ama çok anlamlı bir paylaşım.
Sonuç olarak, büyük dramatik patlamalar bekleyenler için değil belki ama baba-oğul ilişkisine, büyümeye ve birbirini geç keşfetmeye dair sade ama etkili bir hikâye. Sessizliğiyle güçlü, küçük ama içi dolu bir kitap.
Aşk, Vicdan ve Yanlışlar1000Kitap
Bazen doğru olanı yapmak seni kurtarmıyor ama yine de insan kendinden vazgeçmemeli.
Yüzbaşının Kızı bana göre sadece tarihsel bir roman değil, daha çok insanın zor zamanlarda nasıl biri olduğuyla ilgili. Grinyov başta oldukça saf ve umursamazken yaşadıkları onu mecburen olgunlaştırıyor. Kahraman gibi gösterilmiyor, hataları var ama yine de dürüst kalmaya çalışıyor; bu yönü bana gerçekçi geldi.
Kitabı okurken sürekli Atonement (Kefaret) filmi aklıma geldi. İkisinde de yanlış anlaşılmalar ve kontrol edilemeyen olaylar yüzünden masum insanlar bedel ödüyor. Aşk var ama rahatça yaşanamıyor; sürekli bir şeyler araya giriyor. Bu da hikâyeyi daha hüzünlü ve etkileyici yapıyor.
Emma hakkında ilk söyleyeceğim şey şu: Bu kitap dışarıdan bakınca basit bir köy hikâyesi gibi duruyor ama içine girdikçe arka planda acayip bir düzen, ince hesaplar ve sürekli değişen bir matematik varmış gibi hissettiriyor. Austen gerçekten her şeyi milim milim kurmuş.
Emma’ya ilk başta uyuz olmadım desem yalan olur. Her şeye karışıyor, yardım etmeye çalışırken işleri daha da karıştırıyor… Ama sayfalar ilerledikçe “Tamam ya, böyle bir insan gerçek hayatta olsa ben yine severdim.” demeye başladım. Karakter yavaş yavaş açılıyor, sen de ona alışıyorsun. Bay Knightley’ye de ayrı bir parantez açmam lazım. Ne kadar sağlam karakter olduğunu ortalık karıştığında herkesin aklını toplayan kişi kendisi.
Bir de şu var: Bu kitap gerçekten tekrar ederek değişen bir melodi gibi. Aynı olay dönüp dolaşıp geliyor ama her seferinde başka bir ayrıntı fark ediyorsun. Austen’ın olayı bence tam olarak bu. Hikâye basit değil, basitmiş gibi davranıyor. Kendi fikrim bazı yerlerde Gurur ve Önyargı kitabından daha iyi diyebilirim..
Benimle birlikte ölür müsün?1000Kitap
Ölmek, genç bir adam olan Felix’in ölümüyle yüzleşme sürecini ve bu süreçte sevgiyle Marie ile olan ilişkisini konu alıyor. Felix’in bencilliği ve o anlık tavırları beni düşündürdü. İnsanın kendi sevdiğiyle ve kendisiyle yüzleşme sürecinde ilginç bir iç hesaplaşma yaşatıyor. Bu dünyada öldüğümüzde sevdiğimiz insanın hayatına devam edecek olmasının yarattığı kıskançlık ve keder konu almış çoğunlukla. Felix’in tedavi edilemeyen hastalığı yüzünden Marie’yi de beraberinde götürme ve öldürme arzusunun artması. Peki bu kadar bencil mi Felix?