bari büsbütün aklımı oynatsam da akıl hastanesine girsem belki tedaviden sonra beynim yeniden doğru dürüst çalışmaya başlardı...
yaşama arzum hayata inancım vardı!....
fakat bu düşüncenin ardından bir kahkaha attığımı da hatırlıyorum.
peki akıl hastanesinden çıktıktan sonra ne yapardım? yeniden romanlar mı yazardım?
böylece hayal kurup tasalanıyordum.