hayatın bundan ibarret olduğunu zannetiren bilgisizliğimin yerini şimdi dünyada başka türlü de yaşanabileceğini bir kere daha öğrenmiş olmanın azabı tutuyordu.
şimdi aramızda noksan olan şeyin ne olduğunu biliyorum. Bu eksiklik sana ait değil bana aitmiş. bende inanmak noksanmış. beni nu kadar sevdiğine bir türlü inanaamadığım için sana aşık olmadığımı zannediyormuşum. demekki insanlar benden inanmak kabiliyetini almışlar. ama şimmdi inanıyorum.