Rabia
@TrabiaT
𓂀 𓆦 𓋹 A L P H A O M E G A 𓋹 𓆦 𓂀
instagram.com/rabiattepeli?ig...
Şu anda okuduğu kitaplar
Psikolojik katman – Onay arayışı
Phillips’in okumasıyla baktığında bu hâl,
çocuklukta edinilmiş bir duygusal mekanizmanın devamıdır. Çocuk iyi davrandığında övülür, kötü davrandığında reddedilir. Yani “iyilik” öğrenilen bir bağlanma stratejisidir.
Dolayısıyla yetişkin, içten içe şunu ister:
“İyi olduğum fark edilsin.” Bu fark edilme arzusu — dışsal ya da içsel — iyiliğin kendiliğindenliğini gölgeler. Ama aynı zamanda insanidir; çünkü onay, varlık göstergesidir. O yüzden bu zihniyet yanlış değil, olgunlaşmamış.
Reklam
İyilik, kendini kanıtlama arzusunun sönmesiyle başlar. Birine yardım ederken hâlâ görülmeyi bekliyorsan, içindeki çocuk onay arıyordur. Ama bir an gelir, eylem gözden düşer, yalnızca temas kalır. O temas — kelimesiz, karşılıksız, sakin —
işte orada başlar gerçek iyilik.
(Bu, Phillips’in “iyilik gösterildiğinde değil, hissedildiğinde olur” fikrinin yaşamsal karşılığı.)
Yalıtılmış iyiliğin soğukluğu
Phillips’in “İyilik Üzerine”de uyardığı şey tam olarak bu modern dünyada “iyi olma arzusu”, duygusal bir estetik hâline geldi. İyilik gösteriliyor, performe ediliyor ama hissedilmiyor. Bu, “yaşamın titreşimi”nin kaybolduğu andır.
Ruhsal katman: İyilik bir dönüşüm hareketidir.
Kristeva’nın “semiotik alan” dediği o sözcük öncesi, bedensel sevgi alanında iyilik bir enerji biçimidir — bağ kurmak, dolaşmak, yankılanmak. Hillman bunu “ruhun imgeleri arasında geçiş” olarak anlatır: İyilik bir sonuç değil, devinimdir. Eksiklik orada yakıt işlevi görür: seni ötekiye yönlendirir, dünyayla bağ kurdurur.
Yani “tamamen arınmış iyilik” mümkün olsaydı, hareketsiz bir varoluş olurdu — ruh artık yankılanmazdı. Eksiklik, iyiliğin ritmidir.
Varoluşsal katman: İyilik, eksikliğin bilincidir.
Rilke’nin sesi burada duyulur gibi: “İnsanın görevi, kendi eksikliğini sevmeyi öğrenmektir.”
Gerçek iyilik, bu eksikliğin içinden geçerek doğar. Bağımlılıktan kaçan, kendini tamamen yalıtan bir iyilik aslında soğuktur — içinde yaşamın titreşimi yoktur. Ama eksikliğini tanıyan, onu başka birinin yarasına dokunmadan paylaşabilen iyilik “ruhsal olgunluk” hâline gelir. Yani iyilik eksiklikten arınmaz; eksiklikle barışarak büyür.
Reklam