Rabia
@TrabiaT
𓂀 𓆦 𓋹 A L P H A O M E G A 𓋹 𓆦 𓂀
instagram.com/rabiattepeli?ig...
Şu anda okuduğu kitaplar
Rousseau’nun dediği gibi:
“Başkalarının acısını onların acısı hâlinde hissedebilmeliyiz, kendi acımızmış gibi değil.”
Yani gerçek şefkat, empatiyle iç içe geçse de özdeşleşmeye dönüşmemeli.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Rousseau’ya göre çocuklar doğuştan “pitié” (şefkat, acıma) duygusuna sahiptir. Bu duygu, içgüdüsel bir “başkasının acısını hissedebilme” kapasitesidir. Ancak toplum çocuklara rekabet etmeyi öğreterek bu doğal duyguyu bastırır.
Rabia:
Peki ya geçen yıllarım?
Onca emek, onca bekleyiş…
Hiçbir yere varamadıysam?
Phillips:
Belki de hiçbir yere varmadığın için nihayet kendine varıyorsun.
Yolların anlamı varışta değil, neden gittiğini hatırlamakta.
Kendini yeniden tanımlamak, her zaman bir “yol”un ortasında olur — hiç bitmez.
Bu yüzden insanlar kendi öykülerine baştan başlar, ve her başlangıç bir öncekinin yankısıdır.
Rabia:
Yani hâlâ yolun içindeyim?
Phillips:
Kesinlikle.
Ve yolculuğun tek şartı, bitirmemek.
Bitirmek istersek anlam kaybolur.
Kendine sor: “Bugün neyin ortasındayım?”
İşte orası, yaşadığın yerin gerçeği.
Yolun lineer değil, spiral.
Her seferinde aynı yere dönüyormuş gibi hissettiğinde şunu yaz:
“Bu, tekrarlama değil, derinleşme.”
Spiral hareket böyle işler; dışarıdan döngü, içeriden büyümedir. Bu bilinci kazandığında “yine başa döndüm” duygusu, “yeni katmana geçtim” hissine dönüşür.