Özkan Duran
@Trakyeli
63 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Sahipsiz kalan el yazılı bir haykırış,
Yağmalanmış bir kent görüntüsüydüm yokluğunda.
Islanan kirpiklerimle, kaç şiire dizdim ben seni?
Kaç uçurum var not defterimde…
Kaç ahın nefesi var yüreğimde…
Oysa sen bilmiyorsun.
Hiçbir lügat yetmeyecek bizi anlatmaya.
Git desem, kopamayışıma yanacağım.
Kal desem, seni doya doya yaşayamayışıma...
Ah. Acın bile asil duruyor sol yanımda.
Gönlümün dinmeyen gözyaşları…
Savaşın ortasındayım...
Sol yanım teslim... Diğer yanım direnişte...
Daha nasıl anlatayım sevdamı bilmem ki
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Dokunsalar, ağlayacağım bir ömür boyu... Ve değseler hüznüme, döküleceğim parça parça! Bir anlık değil sanki sonsuza kadar boğulacağım bu bilinmezlikte. Oysa ben iyiyim (!) görünürde
Ne zaman kaybedersin elindekini,
O zaman sevmeye başlarsın.
İnsan hayatta iki şeyi sever zaten;
kaybettiklerini ve kazanmak istediklerini
Çapraz sorgulardayım. Ne yöne kulaç atsam bir ateş yalazı çarpıyor yüzüme. Soruları soran ben, cevap bulamayan yine ben! Suçlu ben, tanık, sanık ben!
Gittiğin yönde ben var mıyım? Yoksa duraklarında başkaları mı bekliyor seni?
Şimdi hüzün işgalinde tüm kelimelerim. Ağıtlarım bir bakışın içindi. Duymuyor musun çığlıklarımı? Bak yanından geçiyor sesim! Bu kadar sağır olamazsın. Yürek gözün beni görmüyor mu? Hadi ellerin dokunmuyor, bari yüreğin dokunsun bana. Dokunsun da görsün içimdeki kıyameti