Bu ülkede herkesin dilinde bir dava, cebinde başkasının hakkı var. Emekçiyim der, üç kuruşluk işten kaytarır. Dini ağzından düşürmez, kul hakkını yemekte yarışır. Milliyetçiyim der, parayı bulunca yurt dışına kaçar. Solcuyum der, işçiyi en kötü şartlarda çalıştırır. Esnafım der, fırsatını bulsa müşteriyi etiketle birlikte satar. Sonra da oturup yakınırız: “Neden bu memlekette işler yolunda gitmiyor ki?” Diye. E, kardeşim, herkes kendine çalışınca, memleket kime kalıyor?