"Uzak diyarların çiçekli kırlarının kokusu ile geçip gitti yanımdan. Yanımdan geçerken varlığım ağır geldi adımlarıma. Dönüp arkasından baktım uzun uzun. Eve giden yol boyunca unutmayayım diye aklımda o ânı tekrar tekrar yaşadım."
"Evin odalarında çok fazla kişi var, neden hâlâ yalnız hissediyorum?
Sen yoksun. Başka hiçbir sebebi yok.
Aslında öfkelendiğim şeylere gerçekten öfkelenmiyorum. Öfkeliyim, çünkü kapı işte orada ama sen ne zamandır hiç gelmedin. Burada olsaydın, bu ev ve odalar hafiflerdi. Bağırışlar, düşünceler ve bu gürültü belki biterdi. Akşam eve geldiğimde senin şarkın duvarlarda çalıyor olurdu. İçerisi yağmur gibi kokardı. Örtüler yumuşacık olurdu. Ama şimdi aynı gökyüzünün altında, başka evlerdeyiz."