Dogrusu şu ki, ruhum bomboş kalmıştı. Gözlerimin yaşarmaması için kendimi zorluyordum.
Adam'ın sesi içimde usulca dedi ki:
"Güneşe bak Zezé, güneşi uyandıralım."
"Senin güneşin hüzünlü Zezé. Yağmur yerine gözyaşlarıyla kuşatılmış bir güneş. Sahip olduğu gücü, yeteneklerini henüz kavrayamamış bir güneş. Senin bütün
anlarını henüz güzelleştirememiş bir güneş. Küçük, biraz mızmız bir güneş."
"Yapmam gereken ne?"
"Pek az şey. iste yeter. Ruhunun pencerelerini aç, bırak nesnelerin ezgileri içeri dolsun. Sevgi dolu anların
şiiri."
"Bize verilen ceza da bu belki:Ölümle hayat arasındaki çizginin belirsizleşmesi, ölümü ve hayatı gereği gibi hissedip yaşayamamak."
"Aşk netameli bir mesele,üzerine ne kadar çok konuşulursa acizliğiniz o nispette ortaya çıkar. En iyisi susmak"
Sen bir çölde ilerliyorsun.Devrilen bir çöl müsün?Ay mısın ilerleyen bulutlar arasında? Gökler deviren ay mısın? Çöller içinde kentler kuracaksın.Çölleri kentlere çevireceksin.Çünkü:sen İbrahim'sin
