aşkın yanında gurura yer olmadığını söyleyenler halt etmiş. insan en çok aşıksa gururuna sahip çıkmak, onun nezdinde hiç değilse saygıdeğer biri olarak kalmak istiyor.
galiba sayılmamaktan, sevilmemekten ürktüğümden daha fazla çekiniyor, kaybettiklerim yetmezmiş gibi bir de ona karşı dik tutmaya çalıştığım kuyruk da yere düşerse diye endişeleniyordum.
jane austen halimi görse aşk ve gururu benim için imzalardı, bunu kesinlikle hak ediyordum.
söylemeyi unuttum, bendeniz evliyim. sevdiğim, beni mutlu eden bir adamla on üç sene evvel evlendim. on üç seneden sonra mutluluğu huzurla karıştırır insan. öyledir de aslında.
heyecanla mutluluğun aynı şey olmadığını anlamanız içinse, önce zirveye çıkmanız, sonra da aniden yere çakılmanız gerekir. ben anladım. fakat şuuruma kavuştuğumda ağır yaralıydım.