Tuğba
@Tugba_lp
4 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
"Ivan İlyiç'in ölümü üzerine gerçekleşmesi muhtemel atamalar ve terfilerle ilgili değerlendirmelerin yanı sıra, yakın bir tanıdığın ölmüş olması, her zamanki gibi, haberi duyanların hepsinde şu kayıtsız duyguyu uyandırmıştı: "Ölen o, ben değilim."
Her biri, "O öldü ama ben hayattayım!" diye geçirdi aklından veya bu şekilde hissetti."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Ateşin başında Kötü Ruh'un sonsuza dek kalmak üzere o vadiyi kendine nasıl mekân seçtiği anlatılırken bazı kadınlar kederlenir.
Öte yandan, yaza doğru bu vadinin Yeehatların bilmediği bir ziyaretçisi olur. Diğer kurtlara hem benzeyen hem de benzemeyen, büyük, muhteşem kürklü bir kurttur bu. Gülümseyen ormanlar diyarından tek başına gelir ve ağaçlarla çevrelenmiş bir açık alana iner. Burada birer çuval gibi atılıp çürümüş geyik derilerinden ötürü rengi sararmış, toprağın içinde kaybolan bir su akar; içinde uzun otlar büyür, küflü bitkiler yüzeyini örter ve sarısını güneşten gizler. İşte orada bir süre durup düşüncelere dalar, ayrılmadan evvel kederli bir biçimde uzun uzun ulur."
10/10
9 günde okudu
·2024 4. kitabı
"Ve Buck kimsenin gözünün yaşına bakmıyordu. Sopa ve diş kanununu çok iyi öğrenmişti ve kavga ederken hiçbir fırsatı kaçırmıyor, birlikte ölüm yolculuğuna çıktıkları herhangi bir düşmanından asla kaçmıyordu. Bu işleri Spizt'den ve polis ile postanın en yaman dövüşen köpeklerinden öğrenmişti ve orta yol diye bir şey olmadığını biliyordu. Ya boyun eğdirecek ya da boyun eğecekti; merhamet göstermek zayıflıktı. İlkel yaşamda merhametin yeri yoktu. Merhamet, korkuyla karışıtırılır ve bu gibi yanlış anlamlandırmalar hayatınıza mal olurdu. Öldür ya da öl, ye veya başkalarına yem ol; zamanın derinliklerinden beri geçerli olan ve Buck'ın riayet ettiği kanun buydu."