Sabahtan akşama kadar bir şey bekleniyordu ama hiçbir şey olmuyordu. Yeniden, yeniden bekliyordu insan. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu; düşünüyor, düşünüyor, düşünüyordu ta ki şakakları zonklayana kadar hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız... Yalnız...
Çocukların özsaygı kazanmasını sağlayan şey, kendileri olmalarına izin verilmesi, anlayış, kabul, duygularının farkına varılması, düşüncelerinin ve hislerinin açıklığa kavuşturılmasıdır.
Oynadığı mutluluk rolünü kimsenin fark etmemesi için, gergin olsa da her zaman gülümsemek ve mutlu görünmek zorundaydı, bunun için her gün boşuna harcadığı kahramanca gayretin nelere mal olduğunu sadece kendisi biliyordu.