Orada bulunan bir kitaptaki Şems-i Tebriz'inin şu veciz söz çok hoşuna gitmişti. Sesli bir şekilde okuyuverdi:
“Maşuk hasta olunca, âşık sıhhatinden utanırmış. Sızlamıyorsa için, ne sen maşuksun, ne de o âşık.”
Ve ekledi, “Ama maşuk, maşuk olmalı ki bunu anlayabilsin; şimdinin maşukları, köşeyi dönene kadar. Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamaları için, kısa bir süre yetiyor maalesef. Yine aynı bencillik. Yine aynı dünya sevgisi. Bedbin ve hoyrat.”