Tuğçe Kozcu
@Tugcekozcuu
Ama işte bazen nutku tutuluyor insanın. Ertelenmiş sözler kursakta büyüyor. Dilin ucuna geldiği an söylenemeyen, gittikçe hepten söylenemez oluyor..
Kalpteki ağrının terazisi yoktu, kimsenin sızısı kimseninkiyle kıyaslanamazdı, biliyordum. Yeri geldi mi ayrılık ölümden beter olurdu, yeri geldi mi kalp kırığı kurşun deliğinden ağır kanamalı. Hiçbiri küçümsenemezdi, bunu da anlıyordum..
Kırılan bir ayna yapıştırılsa mesela, kırılmamış haliyle bir tutulabilir miydi? Biz ona her baktığımızda paramparça görmez miydik kendimizi?
“Kendime ulaşabilmek için birçok kişiyi geride bırakmam gerekti.”
Bazen insan en çok, herkesin arasında yalnız kalır.