Tunç Yazıcı
@Tunncs
Şu anda okuduğu kitap
II "Stuşevatsya" Fiilinin ÖyküsüRus Edebiyatı
Öteki'yi bitirdikten sonra 1846 başında Otoçestvenniye Zapiski'de yayınlanmak üzere ona teslim etme konusunda anlaşmıştık. Ne var ki bu öykü benim için tam bir başarısızlık oldu, oysa düşüncesi hayli parlaktı, edebiyat yaşamımda bu düşünceden daha ciddisini hiçbir zaman tasarlamamıştım. Ama öykünün biçimi çok başarısızdı. 15-20 yıl sonra eski "toplu yapıtlarım" için Öteki'yi büyük bir istekle düzeltmeye çalıştım, ne ki o zaman da bu öykünün gerçekten başarısız olduğuna bir kez daha inandım.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
IV Levin'in SarsılmasıRus Edebiyatı
Mars gezegeninde insanlar yaşadığını, orada bebeklerin gözlerinin oyulduğunu canlandırın gözünüzde. Dünyada olmamıştır diye üzülmezdik, en azından çok üzülmezdik, öyle mi? Aynı olay dünyanın çok uzak bir köşesinde yaşanabilir: "Eh, dünyanın öbür ucunda, bizde değil ki!" Bunu doğrudan doğruya söylemese de düşünüyor, yani hiçbir şey hissetmiyor. Mesafe insani duyguları gerçekten etkiliyorsa akla ister istemez şu soru geliyor: "İnsanlık hangi mesafede sona eriyor?"
I Gülünç Adamın Düşü (Fantastik Bir Öykü)Rus Edebiyatı
Gerçekten de benden sonra kimsenin var olmayacağı, bilincim söner sönmez dünyanın da o anda bir hayalet gibi, bilincimin bir parçası gibi karanlığa gömüleceğini, yok olacağını söylemiyorum daha, çünkü bütün dünya, bütün insanlık benim, yalnızca ben...
I Gülünç Adamın Düşü (Fantastik Bir Öykü)Rus Edebiyatı
Ben gülünç bir adamım. Şimdi de deli diyorlar bana. Geçmişte olduğu gibi, onların gözünde hâlâ gülünç bir adam olarak kalsaydım, rütbece bir terfi olurdu bu. Ama kızmıyorum artık, şimdi bana sevimli görünüyorlar. Hele hele bana güldüklerinde, evet, nedense asıl güldükleri zaman sevimli buluyorum onları. Onlara bakarken hüzünlenmeseydim, onlarla birlikte gülebilirdim, kendim için değil, onları sevdiğim için gülerdim. Benim bildiğim gerçeği onların bilmemesi hüzünlendiriyor beni. Ah, gerçeği yalnızca benim biliyor olmam ne zor şey! Onlar bunu anlamazlar. Hayır, anlamayacaklar. Geçmişte tuhaf görünmekten acı duyardım. Ne görünmesi, düpedüz öyleydim! Her zaman tuhaf biriydim, biliyorum bunu, belki de doğuştan böyleydim. Gülünç biri olduğumu yedi yaşlarımda anlamıştım. Sonra okula başladım, üniversiteye girdim, gelgelelim okudukça gülünçlüğümü daha açık seçik görüyordum. O kadar ki derinlere daldıkça sanki tüm üniversite biliminin tuhaflığımı kanıtlamak için icat edildiğini bile düşünmeye başladım.
II Kültürlü İnsancıklar. Kendine Zarar Veren TiplerRus Edebiyatı
Tam iki yüz yıl vergiyle soyup soğana çevirdikleri elleri kolları bağlı perişan halka edilgin olduğu için sataşıyorlar, onu kirli olmakla, eğitimden yoksun bırakılmış garibi cahil olmakla, sopa yiyenleri de kötü huylu oldukları için suçluyorlar; Bolşoya Morskaya'da berberde saçını taramadığı, pudra sürmediği için ona hesap soranlar bile olmuştur. Hiçbiri abartma değil, kesinlikle doğrudur, en önemlisi asla abartma olmamasıdır. Halka duydukları tiksintileri kudurmuşluk ölçüsündedir, halkı övecek olsalar -elbette politik nedenlerle- her satırda kendiyle çelişecekleri için, edebine uysun diye tek kelimesini bile anlamadıkları büyük cümleler seçerler.