Anıların müthiş bir dirençliliği var; kişi anmak
istediğinde her şeyin içinden geçip An'ı şimdiyi
aşıp ancak istediği anıya dönebiliyor, çıplak ve savunuşuz çocuklar gibi. Anıların her gün her an ırzına geçilebilir. Bir tür sıçrama ve hiç bir şey elde
edememe.
"Aya dokunmak istiyorum" tümcesini sessiz bir çığlık olarak yineleyerek. Bu huzur için çığlıklar ne köpekler toplumunda, kim duyar? Çığlıklar neden bu den sessiz?
Kör Baba meseli:
İçimdeki anne ölmeden önce, içimdeki babanın bir gözü görürdü içimdeki çocukları, anne ölünce' babanm diğer gözü de kapandı, her ikisi de kör iki gözleri içteki çocukluğu yadsıdı.