Turey Kose
@Turey
127 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Sayın Bay Rock Yıldızı, Teoman
Adam çok içiyor ama çok kitap okuyor hatta yazıyor da! (Romanda birçok kitaba, filme gönderme var). Bir Teoman hayranı olarak magazin programlarındaki alkolik, düşkün görüntülerinden rahatsız olurdum. Teoman'ın romanında "alter ego"su gibi görünen Timur karakteri de çok rahatsız edici bir erkek. İnançsız, umutsuz, sevgisiz bir alkolik. Hiçbir değeri yok, hiçbir şeye inanmıyor, kadınları sevmiyor, sadece seks peşinde. Bukowski'ye benzetenler olmuş. Timur, onun zengin olanı. Zengin olunca da serserilik sahiciliğini kaybediyor, biraz züppece oluyor sanki. Ayrıca, Bukowski bile kadınlara Timur'dan daha çok değer veriyor bence. Ki, kendisinden hiç hazzetmem! Philip Roth romanlarında, “alter ego”su Nathan Zuckerman sık sık karşımıza çıkar. Anlaşılan Teoman da yazarak kendisiyle hesaplaşıyor; bazen karikatürize ederek, bazen varoluşsal sancıları deşerek...
Yani Böyle İşte Hayat
“Yani Böyle İşte Hayat”! Sevgili arkadaşım Sıdıka Yılmaz’ın “geçmiş, hatıralar, hatırlamalar ve unutmalar” üzerine bu kitabını bir solukta okudum. Kitap 93 yaşında aramızdan ayrılan öğretmen Süheyla Çanga’ya bir teşekkür mektubu, bir anmalık, bir vefa, bir saygı duruşu, bir saudade (geçmişi hasretle anma)...
Sıdıka’nın çocukluğundan sayfalar zaman zaman o yıllarda Akhisar’da öğretmenlik yapan -ablasının sevgili resim öğretmeni- Süheyla Çanga’nın anılarıyla kesişiyor, buluşuyor. Türkiye’nin 40’lı yıllarından bir panorama sunulurken, hep “hür olmak” isteyen ve yaptığı işi ciddiye alan bir kadının hayatından bazen çok net, bazen biraz bulanık, biraz sisli sayfalar açılıyor. Yazarın akademik bakışı, unutma ve hatırlama üzerine alıntılar okurun yaşlılık algısını, düşüncelerini derinleştiriyor. Süheyla öğretmenin unutkanlıklarını, tekrarlarını, hatırladıklarını ve hatırlayamadıklarını daha iyi anlamamızı sağlıyor. Sohbetler samimi ama kesinlikle saygıda kusur edilmiyor. “Bir araştırmacı olarak samimiyet üzerinden yol aldım”diyor Sıdıka. Süheyla öğretmenin 90 yaşını aşmış bir kadın olarak her yerde yaşının altının çizilmesi ve neredeyse “sanki çok yaşamak suçmuş gibi özür dilemesinin beklenmesi” hissiyatını çok dokunaklı buldum.
Süheyla öğretmenin fotoğraf albümüne bakarken, yazar “Demek ki yaşlılılık aslında fotoğraflara sığınmaktı” diyor. Yaşlandıkça insan genç, güzel, sağlıklı olduğu zamanların fotoğraflarına, anılarına sığınıyor. Çekmeceleri karıştırıp, o günlerin izini arıyor. Ne de olsa “Yaşını almış her ev biraz müzeleşiyor.” Biraz müzeleşiyor; bazen biraz hayat sızıyor, “canlılık” sızıyor. “Yani Böyle İşte Hayat”!