Kübra
@Turuncukubra
- İnsan anıldıkça yaşıyor demektir.
Can kaygısı bize gerekmez.
Osmanlılar ne Birleşik Haçlılardan çekinirler, ne de yeni bir Aksak Temür Beğ'in çıkmasından telaşa kapılırlardı. Fakat bir Osmanlı Şehzadesinin meydana atılmasından büyük bir huzursuzluk duyarlardı. Osmanlı ancak Osmanlıdan korkardı.
Ayrılık biraz da ölüme benzemez miydi?
Hepimiz, kaderimizin götürdüğü yoldan kendi sonumuza doğru gideceğiz.
Şu ömür dediğin şey savaştan kaçan Rum atlısı gibi ne çabuk yol alıyor!
Masalda da, gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir!...
Ben Gökçen'e bu kadar gönül verdikten sonra ona kavuşamayacak mıyım? Evlenirsem gözlerine bakamayacak mıyım? Bakarsam ölecek miyim?
'Gökçen! Sana nasıl gönül verdim, bir bilsem ' diyecekti. Diyemedi.
O kadar büyük bir bahtiyarlığın içinde yüzüyordu ki, bir adım ilerisini görmüyor, bir an sonrasını düşünmüyordu.
İnsanı dize getiren gözleri ve gönüllere işleyen sesiyle Gökçen Tanrının büyüklüğüne en büyük tanıktı.
Kâfirde yiğit varsa eğer sade Macar'dır, Hem kendi yavuz, hem atı eşkin ve acardır.
Bu meçhul Osmanlı şehzadesi, kendisinden önce gelen ve gelecek olan sayısız Osmanlı şehzadesine tarihin mukadderatının çizdiği büyük ıstırap içinde, ancak kendisinin görebildiği yeşil ışıklar içinde, bütün gözlerden silinerek kayboldu.
Artık hiç bir şey görünmüyor, fırtınanın uğradığı bu yolda yalnız bir atın nal sesleri ve bir insanın hıçkırıkları işitiliyordu...
- Ölüm o kadar güç değildir. Unutulmak yamandır.
Babası fısıldadı:
- Asıl ölüm unutulmaktır.
Amcası ilave etti:
- Unutmakta ölmektir.
İsa Beğ devam etti:
- Hayat bir kaç hatıradır.
Bala Hatun bitirdi.
- Hayat ölümün başlangıcıdır.
Bir hayat kasırgası içinde ömür geçirenler, bir gölgelikte dinlenmek için vakti bulamayanlar, tehlikelerle arkadaş olanlar böyle geçici bir huzura kavuşunca kendi gönülleriyle hesaplaşırlar, geçmişi hatırlarlar. O zaman her şeyin ölçüsü büyür ve hatıralar güzelleşir. Mazide kalan insanlar kusurlarından ve suçlarından sıyrılmıştır. O, bir arkadaşa daha vefalı, bir sevgiliye daha çekici, bir anaysa daha şefkatli olur. Hatta böyle dakikalarda insan, düşmanını bile bağışlamaya hazırdır.
O gece gönlüm de aya vuruldu;
İçimde küllenen ateş dirildi.
Dünyada ne varsa yere serildi,
“O” kaldı... Kalbimi seyreder gibi.
O gece sevgim coşkun ırmaktı,
Kalbimden taşarak o kalbe aktı;
...................
Gözlerime en keskin bakışla baktı:
”Ben de seni Atsız, ben de ....” der gibi...
