Kübra
@Turuncukubra
di'li geçmi zamanda birçok resim,
Hep gülümsüyorsun
Aklının ortasında mavi bir yıldız varmış gibi
Ve o yıldız karanlık bir şubat akşamında
Durmadan soluyormuş gibi
Neşeli bir şehre benzerdi senin sesin.
Şefkate söyle o da gelsin.
Özledim onu, o da gelsin saçlarıma dokunsun
Bekliyorum beklediğim neyse onu
Kaç zamandan beri saate bakıp bakıp
saçlarını tarıyorsun
Kaç zamandır şu hayata
bir oldu bitti gözüyle bakıyorsun.
Ellerimden güle yalnızlık batardı
İçi bulanırdı yalnızlığımın
Sevinçli bir kalp, sevinçli bir çocuğa benzer Işıl:
Koşmak ister,
Salıncağa binmek ister...
Ne tezatlı bir şey, ne tuhaf
Ne tuhaf acıyla hiç konuşamamak.
İnsan acıyla yalnızca sevişebilir baylar!
Bu "süper" oluşta canımı acıtan bir şeyler vardı.
Neredeyse canımı yakıyordu yıldızların gözümü alan ışığı, oysa ben gölgelerin içinde bir yerde, bir şilteye uzanıp gizlenmek istiyordum.
Önünüzde çırılçıplak soyunup diyeceğim ki,ben... Bu kahrolası yalnızlıkta, insanın ruhunu kemiren, iliğini kemiğini kurutan bu lanet olası ülkede, utanmayı unuttum ben.
Eh, istemediğim kadar yalnız kaldım.
Yaşamla ölüm arasındaki bu koşuda, bu bunaltıcı, yapış yapış uyku tek durağım oldu.
Ama bir kez yaşadım bunu, biriyle birlikte yaşadım, bir kez biriyle birlikte öldüm o gece...
Ve yine de hiçbir şey bilememek, hiçbir şey. Yalnızca orada oturup kiliselerde dua eden yaşlı kadınlar gibi dua etmek, sonra var olmadığını bildiğiniz acınası bir Tanrıya yumruklarını sıkmak, bunu anlıyor musun?
Bir tek bir tek şeyi aklım almıyor... Nasıl oluyor da insan böyle anlarda yanındaki ile birlikte ölmüyor? Nasıl oluyor da insan ertesi sabah uykudan uyanıyor, dişlerini fırçalıyor, kravatını takıyor? Benim hissettiklerimi yaşayan biri nasıl oluyor da yaşamaya devam edebiliyor?
Ah o gece, o korkunç gece, yaşamla ölüm arasında geçen o bitmez gece!
İnsanın elinde kalan tek hak, canı istediği biçimde gebermektir... Bunun içinde yabancıların yardımına ihtiyaç duymamaktır.
Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar çok inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını hissediyordum. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün
insanlığın timsaliydi.
