İşin doğrusu, eninde sonunda insanın kendini düşünmesi gerekiyor, uysal ve iyi yürekli olanların bencillikleri zorba olanlarınkinden insaflı oluyor, bu kadar.
Gerçekte diken, hanımeli çiçeklerine doğru eğilmiyor, hanımelleri dikeni kucaklıyordu. Ortada karşılıklı bir baş eğme yoktu; biri dimdik duruyor, ötekiler de ona boyun eğiyorlardı. İnsan, karşısında dik başlılık görmezse, hiç huysuzlanıp hırçınlaşabilir mi?
Ayağının bastığı yeri, onu saran havayı dokunduğu her şeyi, söylediği her sözü seviyorum. Her halini, her davranışını, baştan aşağı her şeyini, her şeyini seviyorum, işte bu kadar.