Kitap gulyabaniye göre daha başarılı korku ögeleri daha yerindeydi. Gulyabani daha mizahla harmanlanmış bir şekilde yazılmış. Ama şunu farkettim ki Hüseyin Rahmi Gürpınar kadın düşmanı. Kitabının çoğu yerinde kadınları küçümsemesi sıkca gözüme çarptı. Özellikle son mektuptaki son cümlede " merhametinize hak kazanmalarındaki en büyük mazeretleri 'kadın' olmalarıdır." cümlesiyle bunu açıkca belli etmiş bulunmakta fikrimce. Ayrıca olur olmadık yerde akıllı olarak tasvir ettiği insanların ağzından kendi fikirlerine çok fazla yer vermiş ve kitabın okunmasını da zorlaştırmıştır. İki kitabını okumuş olmak kişiyi tanımlamak için az olabilir fakat fazlaca kibirli ve kendini beğenmiş bir yazar olduğunu düşünüyorum.