Tuba
@Tuvba0
Valla ben evim, odam, kitaplarım neredeyse kendimi oralı hissederim; başka bir yere de ihtiyaç duymam. Ya bu insanın kendine bir dünya yaratabilme, kendini oyalayabilme yeteneğiyle ilgili bir şey...”
Baibü
Ankara
3 Nisan 1998
134 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Hayat hemen oracıkta, kolonyalı ellerimi koklarken yeniden başlıyordu sanki.
Sayfa 59
Reklam
Oysa o saatlerde, Ankara'nın en sıradan memur sokaklarından birinde film çoktan başlamıştı bile. Ben filme geç kalacak ve ancak karanlıkta girip yerimi bulmaya çalışacaktım.
Sayfa 43
O güne ait, bir daha hiç yaşanması mümkün olmayan ama hafif bir meltemle gelen ve nereden geldiği belli olmayan bir yasemin kokusu gibi.
Sayfa 37
Uzaktan, İstanbuldan uğultular geliyor, kızıl kanatlı yırtıcı kuş Menekşenin üstünde, göğsünü esen yele verip kanatlarını germiş süzülüyor, önümde İstanbul şehrinin acımasızlığının, yitmişliğinin, kendi kendini, insanlığını unutmuşluğunun, çok şeyler yitirmişliğinin bir anıtı, yüzlerce kuş başından dikilmiş bir anıtı duruyordu.
Sayfa 79
