Bir duyguya teslimiyet zaruret midir, zayıflık mı¿
"Ben öyle büyük bir sevilme ihtiyacı içinde değilim" dedi.
"Böyle bir şey olamaz" dedim dişlerim takırdayarak. "Sen insansın. Sen de mutlak suretle sevgiye muhtaçsın."
"İşte kadınların inanamadığı, anlayamadığı, bilemediği şey tam da bu" dedi yıldızlarla konuşurcasına. "Sevgiye ihtiyacı olmayan bir erkek türünün bulunması. Onsuz da yaşayabilecek bir erkek türünün..."
Tamamen duygusuz, son derece mesafeli ama çok doğal bir tavırla konuşuyordu. Her zamanki gibi doğruyu söylediğini biliyordum. Ya da en azından doğruyu söylediğine inanıyordu.
Pazarlık etmeye başladım: "Kendin hakkında her şeyi bilemezsin. Belki de bir duyguyu taşıyacak cesaretin yoktur. İnsan daha iddiasız, daha alçakgönüllü olmalı" dedim yalvarırcasına.
Sigarayı attı. Ayağa kalktı. Uzun boyluydu -ne kadar uzun olduğunu gördün-, benden bir baş uzundu. Şimdi tepemde yükselmiş, balkon parmaklığına yaslanıyordu; üzgün, uzun bir siluet, yabancı bir gecenin yıldızları altında, kalbinde öylesine bilmek istediğim yabancı bir sırla. Kollarını kavuşturarak, "Bir kadının hayatının anlamı nedir? Kadının tepeden tırnağa teslim olduğu bir duygu. Bunu anlıyorum ama sadece akıl yoluyla. Ben bir duyguya teslim olamam" dedi.
Reklam
Yetseydi dünya güllük gülistanlık olur muydu acaba¿
İnsanız ve her şeyi aklımız yoluyla yaşıyoruz. Duygularımız ve heyecanlarımız bile akıl vasıtasıyla dayanılır ya da dayanılmaz oluyor. Sadece sevmek yetmiyor.
Halbuki erkeklere özgü bir ruh hali de değil ki¡
Peki ya bizim iktidarımızın, kadınca gücümüzün kaynağı? Sevgi, diyorsun. Olabilir. Benim bu konuda yer yer şüphelerim var. Hayır, sevgiyi inkâr etmiyorum, kesinlikle etmiyorum. Sevgi yeryüzünün en büyük gücü. Fakat yine de bazen, başka türlüsü ellerinden gelmediği için bizi seven erkekler bütün bu meseleyi biraz küçümsüyorlarmış gibi bir hisse kapılıyorum. Her doğru erkekte bir kendini çekme eğilimi var; sanki varlığının, ruhunun bir kısmını sevdiği kadına kapatıyor, sanki şöyle demek istiyor: "Buraya kadar hayatım, daha ileri gidemezsin. Burada, yedinci odada yalnız kalmak istiyorum." Aptal kadınlar buna tepki veriyorlar. Akıllı olanlarsa üzülüyor, ardından meraka kapılıyor ve en sonunda bunu kabulleniyorlar.
Puan vermedi·1256 syf.·
2026 10. kitabı
"Çok iyi bilirim. Ben de eskiden aynı şeyi yaşamıştım" dedi adam, sanki havadan sudan konuşuyormuş gibi. "Ne kadar berbat olduğunu, daha önce yaşamamış insanlar anlayamaz. Sıkıntı kolayca genelleştirilebilecek bir şey değildir. Her bireyin sıkıntısında, kendine özgü bir nüans olur. Tolstoy'un ünlü sözünü biraz değiştirerek kullanacak olursak, mutluluk dediğimiz şey herkes için aşağı yukarı benzer bir şeydir, ama acı dediğimiz şey herkes için farklı, ayrı bir acıdır. Burada tatma sözcüğüne başvuramayız. Sence de öyle değil mi?"
