İlk başta okurken çok fazla betimleme olduğu için biraz yavaş ilerliyordu. Ama küçük bir çocuğun ailesiz kalışı ve tek umudunun dedesi olması bu hikayede en çok üzüldüğüm şeydi. Dedesi çocuğu masallarla kandırıyor ve bir sürü hikaye anlatıyor çocuk da mutlu oluyordu. Ama bir bu hikayelerin ve hayallerin asılsız gerçeği ile yüzleşti. Sonu böyle olmalı mıydı bilmiyorum ama gerçekten çocuğa çok üzüldüm. Hikayede bir ismi bile geçmiyordu. Ve sonu da gerçekten isimsizliği kadar yalnızdı. En üzüldüğüm şey tek umudu olan dedesinin onun umutlarını da yıkan kişi olmasıydı. Derin duygu düşünceler barındıran güzel bir eser.