Soğuk bir kış gecesinde annemin iki yanında yatan 2 çocuktuk. Masum, dertsiz, plansız. Karanlık odanın tavana vuran soba ışığı ve ortamı kaplayan o gümbür gümbür soba sesi içinde kendimi dünyanın en güvenli ve sıcak yerinde hissederdim.
Ne zaman yüreğimde bir boşluk olsa gözümü kapatıp o anı hayal eder ve içime dolan küçük çocuğun huzuru ile uyurum.
Kötü olan her şey ve herkesten uzak.
Her tavrıyla söylemeye cesaret edemediklerini benden duymaya çalışıyordu. Vicdanını rahatlatmak için yine bencilce bir yol izliyordu. Yazıktı hem de çok.
Hiçbir şey birden yok olmaz. Sevgi, güven, inanç. Her biri kabullenmek istemediğiniz sancılı sorgulardan geçer. Nihayetinde bir tüy konar yüreğinize. Öylesine hafif.