kadir
@Umberto_
Sevgi ancak kendisi için yaşar. Sevgi tekildir ve hep sevdiklerini kullanır, sevdiklerine yaslanır ve sömürür onları. Kim dayanabilir bu kadar acıya?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ağır şizofreniklerin koğuşuna giden koridorun önünden geçerken, yine o tüyler ürpertici haykırışları duyuyoruz. ... Hele bir astrofizikçi vardı içlerinde; kendisini, "büyük patlama" dan önceki o tek ağır maddecik sanıyordu. ... Kendisine iğne yapmaya kalkan hasta bakıcıyı, bu iğneyi kalçasına batıracak olursa, dehşetli bir biçimde patlayacağına inandırmıştı.
Sen hiç, mutfak dolabında bütün bir mevsim unutulmuş, ama çürüyüp küflenmemiş bir portakal gördün mü? Olabilir, olabilir, ben gördüm. Bumburuşuk, küçücük bir şey olur. Suyu çekilince ya... İnsanlar da öyle buruşur ve küçülürler. Dünyalar, güneşler, atomlar ve genler, hepsi buruşur, küçülür ve bir kara lekeye dönüşür. Tekil o'dur işte.
Hem göğünü kaybetmiş, hem beğenmiyor yerini
göğsüme dadanan geçimsiz güneş.
kırmızı kedi yayınevi
