Umghvaa
@Umghvaa
#18
Gogolun paltosunun altında saklanan birer Kappayım.
Instagram: umghvaaaa
Bank işi
ASEC 1/2
Mars
Venüs, 5 Mayıs 2007
239 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
8/10
2025 17. kitabı
Bəzi kitablar var, sadəcə oxunmur… hiss olunur. Körpüsalanlar da elə o kitabdandı.
İlyas Əfəndiyev sətirləri elə yazır ki, bir anlıq elə bil kəndin o daşlı yollarında sən özün gedirsən, o çayın səsini sən eşidirsən, o körpünü sən salırsan.
Bu kitabda sadəcə bir kəndin həyatı deyil, insanların içində qurduğu və ya yıxdığı körpülər danışır.
Kərim xan, Səriyyə, Buldorzerci, Qərib, Adıl… hər biri öz dərdini içində daşıyan, amma həyatdan dönməyən insanlardır. Onlar danışmır, amma baxışlarıyla çox şey deyir.
Əfəndiyev göstərir ki, bəzən körpü salmaq üçün təkcə daş, taxta yox… cəsarət və vicdan da lazımdı.
Bəzən bir söz, bir seçim illərlə daşıyacağın yükə çevrilir. Hər kəsin içində bir körpü var — keçmək istədiyi, amma qorxduğu.
Bu əsərdə dostluq da var, xəyanət də… sevgi də, sükut da. Hər səhnə səni bir az sarsıdır, bir az düşündürür.
Oxuduqca elə bil o insanların yanında oturursan, onların taleyinə şahid olursan.
Və kitab bitəndə anlayırsan ki, Körpüsalanlar sadəcə bir hekayə deyil — vicdanın, səssiz ağrının və insan olmağın dərsidi.
Əlində kitab qalır, amma içində bir körpü qurulur — keçmişlə bu günün, insanla insanın arasında.
Bazı hikâyeler vardır, yalnızca okunmaz… yaşanır. Uçurtma Avcısı tam da böyle bir hikâye.
Satır aralarında sadece Afganistan’ın gökyüzünde süzülen uçurtmalar değil, insanın vicdanında asılı kalan hatıralar da var.
Khaled Hosseini, çocukluk dostluğu ile ihaneti, sadakat ile korkuyu, geçmiş ile yüzleşmeyi öyle bir örüyor ki; her sayfa kalbine görünmez bir ip bağlıyor.
Amir ve Hassan… biri efendi, biri hizmetkâr; ama ikisini birbirine bağlayan şey, kan değil, çocukluk anılarının masumiyeti.
Ve o masumiyet, bir kış günü karın üzerine düşen kırmızı bir lekeyle bozuluyor.
İşte o leke, tüm hikâyenin üzerine düşmüş gölge gibi… ne kadar zaman geçerse geçsin, silinmiyor.
Bu kitap, dostluğun yalnızca gülüşlerde değil, sessiz acılarda da ölçüldüğünü hatırlatıyor.
Baba figürünün gururu, pişmanlıkların yükü, geçmişten kaçmanın imkânsızlığı… Hepsi, Afganistan’ın değişen manzaralarıyla iç içe anlatılmış.
Bir uçurtma yarışından Pakistan’ın tozlu sokaklarına, oradan Amerika’nın yabancı ışıklarına kadar, her adımda yazar sana şunu fısıldıyor:
"Geçmiş, peşini bırakmaz… onu ancak yüzüne bakarak yenebilirsin."
Uçurtma Avcısı, insanın kalbine hem yara hem de merhem bırakıyor.
Bitirdiğinde, elinde kalan yalnızca bir hikâye değil; affetmenin, yüzleşmenin ve “Senin için, bin kez de olsa” diyebilmenin ağırlığı oluyor.
