Şeriati den bir cümle düşüyor
önce zihnime.
“Bir zulmü
durduramıyorsanız en azından
herkese anlatın"
diye haykırıyor,
acizliğimize bir tokat savurur
gibi.
Sonra bir başka şairin
bir dizesi daha
düşüyor aklıma. Bir kalbiniz
vardı diyor onu hatırlayın. Bir
kalbiniz vardı
sizin, bir yüreğiniz.. Uzak
coğrafyalarda unuttuğunuz
bir Kudüs'ünüz vardı.
Hatırlayın!
Yalnızca muhabbeti değil,
öfkeyi ve zulmü de hatırlayın.
Unutulan yitirilir
çünkü.
Nisyan derin ve azap dolu bir
hatırlayış ve bitmek bilmez bir
özleme
dönüşüyor benim için artik.