Lily
@Uranusss
“Kalbimin, uçuruma bakan tarafına çiçekler ekmek huydur bende…”
1980
21 kütüphaneci puanı
1741 okur puanı
Eylül 2015 tarihinde katıldı
“Ama ne var biliyor musunuz? Bazı şeylerin hayatınıza giriş nedeni kendileriyle ilgili değil. Onları bir işaret, başka yazıları okumak için vesile olarak görmek gerek. Sanırım o da öyle bir şeydi. Geldi ve kendisi dışında bir yerleri işaretleyip gitti. “
“Günün birinde, ışıkları kapayıp ütüyü prizden çekecek zaman bulamadan, doğru dürüst bir son söz bile yumurtlayamadan, çat diye ölürsünüz.”
“Bir sevgiliyi titreyerek beklemiş herkes bilir, insan onun geldiğini kör olsa gene anlar. Rüzgarın soluğundan, havaya dağılan ıtırdan, yere düşen gölgelerin uzayışından bilir, görür, işitir.”
“Geçmiş bazen de biten bir şey çünkü, evet. Neyi bir ömür yanınızda taşımak istediğiniz, kalbinizi kimlere emanet edeceğiniz tamamen size kal
mış. Kendinize neyi reva gördüğünüz de öyle.”
“Kızgın değilim. Kendimi de dahil ederek, biz insanların birbirimizi incitme konusundaki cömertliğine üzülüyorum sadece. Her öpücüğün ve hatta sözcüğün, emanet ettiklerimizde bir ağırlığı olduğunu unutmasak, basit meraklar uğ
runa başkalarının hayatlarında yangınlar çıkarmasak keşke. Ama kime anlatıyorum . . . Tek ısırık uğruna cennetten kovulmuş bir ırktan böylesi bir diğerkamlık beklemek abesle iştigal değilse ne?”
Bazen tebessüm ederek, bazen boğazımda bir düğümle veya kahkaha atarak ve sonunda gözlerim yaşlı tamamladım bu maratonu. İyi ki …Evet ne demiş Nermin Yıldırım “İnsan neyin ardın
dan üzüleceğine karar verirken dikkatli olmalı.” Şiddetle tavsiyemdir. Okunuzun efendim…
Reklam
“Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım onu. Bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçsun sonunda. Bir çiçek büyütürdüm, varsın solsun sonunda. Bir omuz ısıtırdım, varsın gitsin sonunda. Dokunurdum. Ben eriyene dek, o
eriyene dek, biz hiçleşip karışıncaya dek bu derin boşluğa, dokunurdum. Ama yok bir hayatım daha. Bir hayat daha yok.
Yok.”
Alıntılar paylaşmaya doyamadığım, ne yazsam yeterli övemeyeceğim, şahane bir kitap okudum. İyi ki …
Bazı hikayeler umut verir..
Belki bazı mutluluklar yarım kalır ama hiç bir acı da sonsuza dek sürmez. Kişilere değil eylemlere odaklanın lütfen. Okuyunuz efendim...
youtu.be/9N1tEAwmYV4?si=...
(Tam incelememi yazarken çıkan şarkı. Tesadüfler...)
Aşk için ölmeli aşk o zaman aşk...
"Kitaptaki son sözüm şudur Orhan Bey, lütfen unutmayın..."
"Unutmam."
Füsun'un fotoğrafını aşkla öptü ve ceketinin göğüs cebine dikkatle yerleştirdi. Sonra bana zaferle gülümsedi.
"Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım."
Sevgili @Wertherinkalbi'nin yazdığı incelemeyle okumaya karar verdiğim ve iyi ki de okumuşum dediğim bir kitap.
Aşkına sahip çıkan, yıllarca sabırla kavuşmayı bekleyen ve nihayetinde kavuştuktan kısa bir süre sonra sevdiğini kaybeden ve aşkını ölümsüzleştirmek için ömrünün geri kalanını Aşk müzesi oluşturmaya adayan koca yürekli bir sevgili...
Kemal bey, Füsun ve yaşadıkları aşk için 3 dakikalık bir saygı duruşuna davet ediyorum hepinizi...
Ve gerçekten böyle bir müze varmış. Ve bu kitap için oluşturulmuş. Gitmek isteyenlere:
Firuzağa, Çukurcuma Caddesi, Dalgıç Çk. No:2, 34425 Beyoğlu/İstanbul
“Artık her sabah yalnız uyanıyorum. Uyanır uyanmaz aklıma gelmiyor öldüğün, sanki her sabah tekrar ölüyorsun.”
Fransız sinemacı ve yazar Jean-Louis Fournier’nin 40 yıllık evlilikten sonra vefat eden eşinin ardından yazdığı kitabı ben bir yazarın ağıdı olarak düşündüm. Hem anmış çok sevdiği eşini hem de ebedileştirmiş. Kapaktaki resim ise yazarın koleksiyonundan, eşiyle çok sevdiği üzeri açık arabalarıyla gezinti yaparken çekilmiş gerçek bir hatıra...
“Sokakta çiftler gördüğümde kendi kendime şunu soruyorum: Önce hangisi ölecek?”
Ayraç kullanmadan bir solukta hüzünlü bir tebessümle okuyabileceğiniz imrenilecek (hatta kıskanılacak )bir evliliğin biyografisi.
Ben çok beğendim, naçizane tavsiyemdir :)
Reklam