merhaba, anton çehov - vişne bahçesi ile beraberiz.
harika bir tiyatro oyunu. okurken ne zaman bitirdiğinizi fark edemeyeceğiniz dokunaklı bir oyun. rusya'da 19. yüzyılın ortalarında toprak köleliği kaldırılıyor ve bunu takiben burjuvazi egemenliğine geçiliyor. vişne bahçesi dönemin değişen politik, toplumsal ve ekonomik düzenin değişimine ayak uyduramayan seçkin bir ailesinin hayatını konu ediniyor. belirtmekte fayda var; eser 1904 yılında moskova'da stanislavski tarafından sahnelendi. bu konuda da şöyle bir anaktod var ki çehov eserini komedi olarak dile getirse de stanislavski trajedi olarak sahnelemiştir. bana kalırsa bu çeşitlilik eserin ne denli özel olduğunun da en büyük işaretlerinden birisi.
daha önce çehov okuyanlar bilirler ki dili oldukça mizahi ve zeka dolu imgelerle doludur. nitekim martı isimli oyununu da okumuş çok keyif almıştım. tabi martı biraz daha trajik gelişmeler ile ilerleyen daha dinamik bir eserdi. vişne bahçesi biraz daha duygusal, diyologları naif geldi.
konuya gelenekselcilik olarak da bakabiliriz. eski adetlerinden kopamamış aynı zamanda bir süreliğine gurbetin zorluğunu tatmış bireylerin doğup büyüdükleri topraklara ve evlerine karşı özlemi ve nispeten sert korumacalığı... tabi bu ben yan çıkarımım. yoksa oyunun ana fikri ve mesajını yukarıya yazdım. hoş, bir solukta okunacak doksan sayfadan oluşan bir kitap. alıntılara yer verip kapanış yapalım;
* nereye baksak karanlık, rutubet, ahlaksızlık...
* bugünü yaşamak için önce geçmişin kefaretini ödememiz, onun hesabını görmemiz gerekir.
* ister varlıklı, ister yoksul olun, sizlerin hepinizin değer verdiğiniz şeylerin benim gözümde havada uçan bir tüy kadar değeri yoktur.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İster varlıklı, ister yoksul olun, sizlerin hepinizin değer verdiğiniz şeylerin benim gözümde havada uçan bir tüy kadar değeri yoktur.
