Oysa ben anlatma biçiminden çok, anlattıklarının yanlış olduğunu düşünüyordum. Çok karamsar bir tablo çizmişti. Evet, yaşam sıkıcıydı, ama aynı zamanda neşeliydi de. Çok fazla acı vardı, ama mutluluk da vardı. Sadece olumsuzluklara bakarak bir değerlendirme yapmak hiç de doğru değildi. Bu düşüncelerimi sakınmadan söyledim Tufan Abi’ye.
“Böyle düşünmene sevindim,” dedi, “demek ki sen umudunu yitirmemişsin. Umarım hiçbir zaman da yitirmezsin diyeceğim, ama ne yazık ki yitireceğini çok iyi biliyorum.”