Insanın tek başına olduğu ve hiç kimseyle konuşmadığı zaman bir şeye inanması çok zordur. İşte tam da o dönemde Drago insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti birisi acı çektiğinde acısı sadece kendisine ait oluyor hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde duydukları sevgi nedenle büyük olursa olsun diğerlerinin bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti.
Uçurumları izlerken her gün zehirli atıklar akıyor ağdalı dudaklarımın gerisinden…
ŞUTKA
Sökün tüm ağaçları üzerimden
Eşkıyalar rahat rahat çiğnesin göğsümü
Yeni ırmaklar doğurmayacağım size
Başıma kurmayın şehirlerinizi
İsterseniz ölürüm
Yaşamak ağır zaten kaderime
Tanrı’nın hükmüne yemin olsun
Bundan kolay bir şey yok
Sabahları buz tutsun çölde sularım
Ve tüm iyi niyetlerimden cerihalar aksın
İçime dökülsün ağzının kenarından
Her yüzüme baktığında
Düşmanlarımın savurduğu
Yırtmacı bol keskin diller
Suya anlatılırmış önce rüyalar
Tüm kötülükler böyle başladı
İblis
Gökyüzünün karanlığını verdi yüreğime
Gözlerime, herkese yetecek kadar hüzün
Misket üzümü toplayın bağımdan
Son kez
Erkenden kalkmış işçiler
Düşük şömizye yakalı kızlar