Sevmek her zaman sıcak, yumuşak ve güvenli bir şey değil. Bu kitap bana ilişkilerdeki sessizliği, aradaki mesafeyi ve söylenmeyenleri düşündürdü. Büyük olaylar anlatmıyor ama küçük anların içindeki kırılmalar çok tanıdık geliyor. Sade bir dili var ama etkisi uzun sürüyor. Bitirdiğimde kendi duygularıma ve ilişkilerime dönüp bakarken buldum kendimi.
"Hayatımızın her gün yarın görüşürüz diyerek veya
başkalarının bize yarın görüşürüz dediğini duyarak vedalaşmamız ve kaçınılmaz olarak o günlerden birinin biri için son olması, görüşürüz dediğimiz kişinin artık olmaması ya da bizim artık orada olmamamız ilginç."
Emin, Ethem, Ekrem, Hülya, Nurten, Sevgi, Çiğdem, Kazım, Mürüvvet... Dokuz isim, dokuz ayrı hayat.
Kimse kimseyi gerçekten sevmiyor ya da kimse kimseyi duymuyor. Hiçbirinin kalbi bir diğeri için çarpmıyor.
Kurgu o kadar ustalıkla örülmüş ki, her bölümde kızgınlıkla okuduğumuz bir yalanın üstü açılırken altından büyük bir dram çıkıyor. Hangi karaktere kulak versen o haklı. Kimse suçlu değil ama masum da değil. Kısacası herkes kendi hikayesinin mağduru.
Sırtımızda yük olan, omuzlarımızı ağırlaştıran, içimizde tutarak kalbimizi yorduğumuz ne varsa söyleyelim. Söyleyelim bilsinler...
