Sevinçten ağlamak istiyorum. Ben son zamanlarda
her şeyden ümidimi kesmiş, kendimi gülen, oynayan hayattan
ayırarak birkaç türlü kitabın arasına atmış bulunuyordum. Sen
bu karanlık ömrümün içine bir sevinç ışığı gibi, kurumaya yüz
tutan ekinlere can veren bir nisan yağmuru gibi birdenbire geldin. Ben bu kadar bol hayat ve saadet yağmuru altında kendimi
unutmuş gibiyim. Şimdi ömrümün bir tek gayesi var: bir gün
evvel sana kavuşmak, seni kollarımın arasına almak, güzel, temiz yüzüne saatlerce, senelerce hiç doymadan bakmak. Ancak
o zaman tam neşeli, senin istediğin gibi neşeli olabileceğim.
Senden ayrı, senden uzak bulunurken benden nasıl neşeli şeyler
istiyorsun?