Kitabın bir yerinde Vedia: “Herkeste nasıldır bilmem. Fakat ben nereye baksam, gördüğüm şeylerden başka içimde bir takım renkler, gölgeler, belli belirsiz hareketler canlanır. Sonra içimde her an bir melodi vardır. Musikiyle çok meşgul olmadığım halde. Ama hep melodiler…” diyor.
Bir zamanlar benim de içimde durmadan çalan bir melodi olurdu hatta bir arkadaşıma “içimde durmayan bir müzik var. Hayatımı fon müziğiyle yaşıyorum” demiştim. Kitapta bu sözlere rastladığımda o müziğin yıllardır çalmadığını farkettim. Sahi ne zaman sustu o müzik?
bilmiyorum, hatırlamıyorum…
Hafızam çok iyidir üstelik!
Biz İnsanlar