- Mikayıl, niyə başa düşmürsən? İnsanlar nə edir, insanlıq olaraq? Heyvanlar nə edir, heyvanlıq olaraq? Ulduzlar nə edir ulduzluq olaraq? Heç nə, əgər Allah bizim nə isə etməyimizi istəsəydi o bunu bizə deyərdi. Niyə bizi sınağa çəksin? Bəlkə o bizi sadəcə yaradıb? Bəlkə o bizi kef eləmək üçün yaradıb? Ola bilməz belə bir Allah? Ola bilməz ki, Allah yaxşı olsun? Gǝrǝy elə adamyandıran olsun? Yəni ki, o boyda Allah- Yupiter, Veneranı, Günəşi, qalaktikaları yaradan Allah oturub bizim neçə dəfə hansı qızın ayağına baxmağımızı sayır? Mikayıl sən dünya haqda fikirləşdikcə həyatın elə buna sərf olunacaq. Filosoflar əsrlərlə gic-gic şeylər fikirləşirdilər. Adları tarixə düşdü amma özlərinə ikinci dəfə şans verilsəydi hər şeyi atıb sevdikləri insanların arasında sərin bir çəmənlikdə nahar edərlərdi. Budu həyat. Həyat nə rəmzlərdi, nə gerblər. Həyat nə dinlərdi nə himnlər. Həyat nə bank hesabıdır nə millətlər, nə də dilom. Həyat ilıq dalğalar, soyuq şərab və qadın ətridir. Həyat simfoniyalar, qarlı zirvələr və uşaq gülüşüdür. İnsanların həyatı Cəhənnəmə dönəndə onlar Cənnəti uydurmuşdular, indi həyatları Cənnətə döndükcə Cəhənnəmi unutmalıdırlar. Bəs məqsədimiz nədir? Bu sual səni maraqlandırır. Bax bütün canlılara onlar hamısı nə edirsə deməli məqsəd də odur. Bütün kainat genişlənir. Bir hüceyrə bölünərək iki hüceyrə yaradır. Qarışqalardan tutmuş zürafələrə qədər bütün canlıların bir ali məqsədi var. Çoxalmaq, çoxalmaq və çoxalmaq.