Merve Üngör
@Vemerve
Kamu
Giresun
Giresun, 10 Kasım 1987
580 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Bu kitap için birçok şey yazılmış, birçok şey söylenmiştir. Ben şimdiye kadar söylenmemiş kelimeler peşinde değilim. Ben herkesin söylediğini, herkesin anladığı şekilde sadece kendi tecrübelerimle söylemek istiyorum. Kürk mantolu madonna için söylenecek en doğru açıklama bu olur sanırım. Herkesin bildiği, herkesin hissettiği duygular barındırıyor olması. İster Raif olun ister Maria iletişimsizlik, doğru ifade edememek ya da kendini baskılamak, koşullamak, elindekileri de kaybetmek anlamına geliyor. Bir aşk hikayesinden fazlası... Nasıl bakarsan öyle görürsün hikayesi...
Reklam
Muhteşem ütopyası ve insanı baz alan yaşam felsefesiyle yazarın birbirinden keyifli hikayeleri arasında kendini aramak müthiş bir deneyimdi.
İnsanları iyi gözlemleyen birinin kaleminden kendini okumak..
Her hikaye bıraktığı etkiyle farklı sorgulara yöneltiyor. İnsanları, kendini, yaşamı, inançları sorgulatan, bağnazlığı eleştiren ve bence kesinlikle okunması gereken bir kitap.
Kitaba adını veren hikaye ilk etapta en iyi kurgu gibi gelebilir ama ben hikayeler arasında tercih yapamadım.
Şiddetle tavsiye ediyorum,
Sorgulayan, arayan, keşfetmek isteyenlere
Kurgusu her daim güncel olan, her devir, her döneme ait olan bir eser. Böyle zamansız ve iyi kurgulanmış kitapları az kişi sevmez.
Anlatımın sürükleyiciliği, akışkan konu dizilimi, roman üslubu, yazarın ustalığını ortaya koymuş.
Fakat ya konu?
Yarattığı ütopyaya hem üzülüyor, hem hayranlık duyuyorsunuz.
İnsanın insan olma isteğinin, bencil heveslerinin ve iktidarı tanrılaştıran yapısının çok yerinde işlendiği bir eser.
Gerçekten bu kadar acımasız varlıklar mıyız? Diye sormaktan kendimi alamadım.
Zihinin bu kadar kaygan bir zemin olma olasılığı ürküttü beni.
Bahsettiği ütopik dünya bana o kadar da ütopik gelmedi.
Ve yine vurguladığı gibi zihinin kayganlığından mı yoksa var olanı anlattığından mı ayırımını yapamadım.
Diyeceğimin özü önyargısız okunması gereken bir eser.
Temiz bir zihin ile..
Öykü önyargımı kıran, içinde bol melankoli, bol umut ve yaşama tutunma isteği, kendine yetebilme, bilhassa yalnız olmadığını hissettiren bir kitap. Yazarın konuşur gibi doğal anlatımı, detaylarda boğmaması, başını ve sonunu okurun zihnine bırakması, hepsi yerli yerinde olmuş. Ben çok başarılı ve keyifli buldum.
Yazarın perspektifinden yaşamı seyretmek gibiydi.
Melankolinin hüküm sürdüğü bakış açısında intihar eden, yaşamlarının mümkünsüzlüğünden beslenen insanlar..
Kitapta insanların tüketme ve bitirme arzuları konu olarak çok ince işlenmiş. Tüketecek bişe kalmadığında kendini yok eden insanlık modelleri çizilmiş satırlara.
Ve tüm bu karamsarlığın ortasında yaşama tutunmak için umut gibi zerk edilen bir çocuk gülümsemesi.
Reklam