Ve artık vedalaşma vakti. Daha önce okumaya başlayıp ve ardından baş edemeyip yarım bıraktığım o kitapla. Gerçekten bir kere daha anladım; her kitabın bir zamanı olduğunu. Zorlamamak gerek ne hayatı ne de kitapları. Eğer doğru zamanı varsa yeniden yollarınız kesişiyor zaten. Oğuz Atay’la da yollarımız bir kez daha kesişti ve kesinlikle bu son olmayacak. Evet hala okuması zor bir yazarımız ama bazen bir cümlesi bile yetiyor sayfalarca şeyi anlatmaya. Size tavsiyem bu kitabı okurken çok fazla detaylara takılmayın, o neydi bu kimdi diye düşünmeyin. Bırakın Hikmet gezdirsin sizi sayfaların arasında, Hüsamettin Albay da eşlikçiniz olsun. Belki dul bir kadına, belki de askerde olan bir gencin yazdığı bir oyuna denk gelirsiniz. Ama eğer olur da bir balkon görürseniz hemen kaçın oradan.