Benim onu sevmemin nasıl bir mucize olduğunu bilmiyor. Belki de sıradan ve vasıfsız bir şey gibi görüyor bunu.O da haklı. Neredeyse tanıyan herkes sevmiş onu. Farklı boyutlarda elbet. Ama bir şekilde sevmiş.Zaten onu birazcık tanıyan birinin kayıtsız kalması, sıradan biri gibi davranması mümkün değil. Fakat ne yapabilirim ? Anlatamıyorum.Anlatamamamın sıkıntısı , içimdeki telaşı kat be kat arttırıyor. “Seni en çok ben seviyorum , ” desem ; en başka ben seviyorum ve en başta , herkesten çok , en çok , en. Ne en ? İçimden geçenleri bilse koşup boynuma sarılır. Oysa sadece anlatabildiğim kadarını biliyor.Anlatabildiğim kadarını. Anlatabildiğim kadarıyla ne yapılabilir? Birer çay içilebilir belki. Belki de eski bir bankta birer bira. Kırmızı tuborg. Gazeteye sarılı. Ben de ona sarılabilsem. Anlatamadıklarımı anlar mı o zaman ?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsanların okumadığı bir beldede iyilikler kök salmaz, erdem yeşermez, düşünceye değer verilmez..
Evinde kitaplık olmadığı hâlde çok pahalı mobilyalar bulunan insanlardan toplum ne bekleyebilir..?
Mecnun namaz kılan birinin önünden geçer. Adam: “Ey mecnun beni görmüyor musun da namaz kılarken önümden geçiyorsun?” Mecnun: “Be adam ben Leyla’yı düşünürken seni görmedim, sen Mevla’yı düşünürken beni nasıl gördün?”
