Veysel Gündüz
@Veycell056
Kırılmış Kalemimden Nameler Dinle
İzŞiir
acıyla geçtiğim yoldan geçiyorsun
izlerime rastlıyorsun, bıraktıklarıma,
orada o yolda çekmiştim ruhumu patlatan fitili
benden savrulan parçalar kurusa da,
izleri var hala yolun kenarında.
izini sür yolun, acının ormanı büyütür insanı
vakit geniştir, ufuk sandığından daha yakın
acıyla geçtiğim yoldan geçiyorsun,
ustası olacaksın içine gerdiğin tellerin
hangi sızıyla titrer içinde, hangi sesle
büyük bir aşk, hangi sesle ölür, bileceksin.
ne zamandı bilmiyorum. yaşadıklarından sana
kalan tortu, seni olduğun yere çakan, olduğun
yerde fırtına koparan korku. kendi sarmalında
döndün, döndün, sanma ki daha dönmeyeceksin
kalsan da bir yer için, aslında hep gidiyorsun.
şimdi, acının ormanından geçiyorsun
her şey bir daha kanasa da
ne geçtiğin yola ne sana dokunabilirim ben
geç meleğim, senin de şarkıların olsun
içindeki telleri titreten.
‘’büyük yolların haydudu’’ şiirinde taparcasına sevdiği İstanbul’u:
‘’rimelindeki is ve dudak rujundaki kan’’(sy.20) dizelerinde bir hanımefendide rastlar. Ve o da taparcasına sevdiği İstanbul kadar vurulmuş ve aranan bir geçmişe sahiptir. Dahası da aranmakta ve yoktur. Atilla İlhan için sevginin yokluğu ‘’Ben Sana Mecburum’’ şiirine kadar pek çok dizede karşılaşılır. Belki de bu hiçlik kendi ekosisteminde okuyucuyu içine çeken bir kara delik oluşturur.
