Vibes
@Vibess
Hitap muhattaba biçilen kıymettir.
Şu anda okuduğu kitap
“Dürüstlüğün Bedeli: Yalnızlık”Duygu ve Düşünce
Bu eseri okurken kendimi sık sık rahatsız hissettim ama iyi anlamda. Çünkü Alceste’in söylediği şeyler kulağa sert gelse de çoğu zaman doğru. Adamın derdi basit insanlar dürüst olsun iistiyor ama gel gör ki dünya onun istediği gibi işlemiyor.
En ilginç tarafı da burada başlıyor zaten. Alceste haklı ama bu haklılık onu yalnızlığa sürüklüyor. Celimene ise tam tersine, herkesle iyi geçinmeyi bilen biri; ama onun da ne kadar “gerçek” olduğu tartışılır. İkisinin arasında gidip gelirken insan ister istemez kendini sorguluyor: Biz hangisiyiz?
Şöyle bir düşünceye girdim: Hayatta tamamen dürüst olmak mı daha zor, yoksa biraz rol yaparak yaşamak mı? Moliere bu sorunun cevabını vermiyor, ama seni o soruyla baş başa bırakıyor.
Kısa ama etkisi uzun süren bir okuma oldu benim için.
Bu kitabı okumayı düşünenlere küçük bir önerim; Karakterleri “haklı / haksız” diye yargılamak yerine anlamaya çalışarak okuyun. Özellikle Alceste’e ilk başta katılabilirsiniz ama ilerledikçe fikriniz değişebilir. Bir de diyaloglara dikkat edin Moliere asıl söylemek istediklerini satır aralarına gizliyor.
Reklam
Toprağın Altındaki Sessiz Hesaplaşma: Bahçıvan ve Ölüm Üzerine.
Gospodinov yine bildiğini okuyor: Zamanın nabzını tutuyor, ölümü masanın ortasına koyuyor ama bunu ustaca, sakin bir bahçıvan edasıyla yapıyor. Roman, hayatla ölüm arasındaki o ince patikada gezinen bir adamın içsel envanter çalışması gibi sanki iç dünyamız için hazırlanmış bir risk analizi.
Yazar, sıradan anların içindeki çürüme ve yeniden doğmayı gösterirken okura şunu fısıldıyor: “Toprak hem alır hem verir.” Bu çift yönlü hareket, romanın bütününe stratejik bir derinlik katıyor. Karakterin sessizliği bile bir kurumsal rapor kadar net; hiçbir duygu gereksiz yere şişirilmeden aktarılmış.
Metnin temposu yavaş ama kesin; tıpkı iyi yetişmiş bir bitkinin usul usul güneşe yönelmesi gibi. Bir yandan geleneksel masal tadı var, diğer yandan geleceğin belirsizliğine dair modern bir kaygı. Bu ikisini aynı potada eritmesi Gospodinov’un alametifarikası zaten.
“ 
Körlük ”, insanlığın gözlerini yitirdiği ama asıl körlüğün kalplerde saklı olduğunu anlattığı sarsıcı bir roman.
Bir gün aniden başlayan “beyaz körlük” salgınıyla şehirdeki herkes görme yetisini kaybediyor. Görmeyen bir toplumda düzen çöküyor, insani değerler yerle bir oluyor. Fakat bu kaosun içinde, gözleri gören tek bir kadının sessiz tanıklığıyla Saramago bize şu soruyu sorduruyor: Gerçek körlük hangisi gözlerin mi, vicdanın mı?
Yazarın uzun, noktasız cümlelerle ilerleyen anlatımı başta zorlayıcı görünse de, birkaç sayfa sonra insan kendini o karanlık dünyanın içinde buluyor. Her satırda insan doğasının çıplak hâliyle karşılaşıyoruz; bencilliğin, korkunun ama aynı zamanda dayanışmanın da gücünü görüyoruz.
Bu kitap sadece bir distopya değil, insanlığın aynası.
Saramago, körlüğü bir hastalık olarak değil, toplumun içindeki duyarsızlık, çıkarcılık ve umursamazlık olarak gösteriyor. Gözleri görenlerin bile “görmediği” bir dünyada, aslında hepimizin biraz kör olduğunu fark ettiriyor.
Okurken rahatsız ediyor, düşündürüyor ama en çok da insan olmanın ne anlama geldiğini yeniden sorgulatıyor.
Körlük, bir roman değil; insanlığın vicdanına tutulmuş bir projektör.️️️️️
️️️️️
Körlük ”, insanlığın gözlerini yitirdiği ama asıl körlüğün kalplerde saklı olduğunu anlattığı sarsıcı bir roman.
Bir gün aniden başlayan “beyaz körlük” salgınıyla şehirdeki herkes görme yetisini kaybediyor. Görmeyen bir toplumda düzen çöküyor, insani değerler yerle bir oluyor. Fakat bu kaosun içinde, gözleri gören tek bir kadının sessiz tanıklığıyla Saramago bize şu soruyu sorduruyor: Gerçek körlük hangisi gözlerin mi, vicdanın mı?
Yazarın uzun, noktasız cümlelerle ilerleyen anlatımı başta zorlayıcı görünse de, birkaç sayfa sonra insan kendini o karanlık dünyanın içinde buluyor. Her satırda insan doğasının çıplak hâliyle karşılaşıyoruz; bencilliğin, korkunun ama aynı zamanda dayanışmanın da gücünü görüyoruz.
Bu kitap sadece bir distopya değil, insanlığın aynası.
Saramago, körlüğü bir hastalık olarak değil, toplumun içindeki duyarsızlık, çıkarcılık ve umursamazlık olarak gösteriyor. Gözleri görenlerin bile “görmediği” bir dünyada, aslında hepimizin biraz kör olduğunu fark ettiriyor.
Okurken rahatsız ediyor, düşündürüyor ama en çok da insan olmanın ne anlama geldiğini yeniden sorgulatıyor.
Körlük, bir roman değil; insanlığın vicdanına tutulmuş bir projektör.️️️️️
️️️️️
Sabahattin Ali’nin kalemi, Anadolu’nun nabzını en çıplak haliyle tutanlardan. “Yeni Dünya” da tam böyle bir kitap: köy odalarında, toprak damların altında, pazar yerlerinde yaşayan insanların hikâyelerini öyle bir anlatıyor ki, sayfaları kapattığında bile gözlerinin önünden gitmiyor.
Bu öykülerde yoksulluk var, çaresizlik var; ama aynı zamanda dimdik duran bir gurur, köylünün saf ama ağırbaşlı direnci de var. Ali’nin dili ne süslü ne de yapmacık; öyle yalın ki, okuyucuya “işte bu bizim hikâyemiz” dedirtiyor.
Okudukça sadece 1940’ların Anadolu’sunu değil, bugünün memleketini de görüyorsun. Demek ki zaman değişiyor ama insanın derdi, adaletsizliği, umut arayışı hep aynı kalıyor.
“Yeni Dünya” aslında hiç de yeni olmayan, yüzyıllardır süren bir dünyanın aynası. Her öyküsüyle insanın yüreğine bir çizik atıyor.
El Kızı, sadece bireysel bir dram değil, aynı zamanda toplumun kadınlara yüklediği rollerin sorgulandığı güçlü bir anlatıdır. Kadının toplum içindeki yeri, aile baskısı ve sevgisizlik, sade ama etkili bir dille anlatılmıştır. Orhan Kemal’in kaleminden çıkan bu eser, hem dönemini hem de günümüzü sorgulatan evrensel bir temaya sahiptir.
Reklam