Sevgiyi çeken pek çok şeyler vardır. Öncelikle sevgi anlayıştı, zekâydı. Büyük çoğunluğu da güzel ahlaktı. Fedakârlıktı. Vericilikti. Nezaketti. İncelikti. Zarafetti. Sabırdı. Dilin yumuşaklığıydı. Üsluptu. Kalp bu duygu-lara akardı. İnsanda bu vasıflar olunca sevgi kaçınılmazdı. Hz. Aişe'de bunların hepsi ziyadesi ile vardı. Onun için Peygamberimizi çok ama çok mutlu etmekteydi. Peygam-berimiz zaman zaman Hz. Aişe'ye derdi:
"Ey Aişe, sen bana Allah'ın bir lütfusun. Benim mutluluk kaynağımsın. Ben de senin mutluluk kaynağın olmak isterim!"
Herkes Peygamber Efendimizin, Hz. Aişe'yi ne denli sevdiğini bilirdi. Ondan "Peygamberin sevgilisi" diye söz edilirdi. İnsanlar, Hz. Peygamberden bir şey isteyecekleri veya Ona bir şey hediye edecekleri zaman, Hz. Aişe'nin yanında olduğu zamanı beklerlerdi. Onun odasında iken ricalarını kabul edeceğini düşünürlerdi."