Virginia
@Virginia
89 okur puanı
Ağustos 2015 tarihinde katıldı
Her şey daha soluk sanki. Gideceğim şimdi kitaplığa, bir kitap alacağım, okuyacağım, bakacağım; yine okuyacağım, bakacağım. İşte çit üzerine bir şiir. Çit boyunca dolaşacağım, çiçekler toplayacağım... Sımsıkı tutacağım onları elimde, sıradan parlak yüzeyine bırakacağım. Irmağın sarsıntılı kıyısına oturacağım; çitin üzerinden sarkan meşe ağacını, kendi su ışığının ay ışığı sızıntılarıyla aydınlatan geniş, parıltılı nilüferlere bakacağım. Çiçekler toplayacağım; bir tek demet yapacağım çiçekleri, sımsıkı tutacağım, sunacağım - Ah! Kime? Varlığımın akışını durduran bir şey var; derin ırmak engeli zorluyor; sarsıyor, çekiyor; merkezdeki düğüm direniyor.
Tümü birer öykü bunların. Ama hangisi gerçek öykü? İşte onu bilmiyorum. Bu yüzden tümcelerimi, onları giyecek birisini bekler durumda giysiler gibi dolapta asılı tutuyorum. Böylece bekleyerek, böylece ölçüp biçerek, şunu not ederek sonra bunu, bir yerinden tutunamıyorum hayata.
Yeterli değil, hiçbiri kurtarıcı değil. Bütün bu sözler, neyin yanlış olduğunu anlatmıyor. Anlatsa bile değiştirmiyor.
Senin bütün didinip durmalarının ve ıstıraplarının amacı budur. Nasıl ki diğer bütün her şey bunun için varsa, sen de bunun için varsın.
