Geceleri ben ağır, çok ağır bir taşın altında uyurum.
Gündüzleri hafif, çok hafif bir yaprağın ucunda yaşarım.
Gece beni taş ezer.
Gündüz rüzgar devirir.
Kanadıkça kanarım.
Hayallerimi o yüzden kanla yazarım.
"Sadece geceleri sokağa çıkıyormuş diyorlar. Peki, anlayabilir misiniz, neden? Evin bulunduğu yer hiç tekin değilken..."
"Onun için asıl tekin olmayan gündüzler... çıplak gözle görünebileceği haller."
"Çirkin ya da sakat mıymış? Görünmesini istemediği bir hali mi varmış?"
"Hayır. Sadece üzgünmüş... çok üzgün."
Güneşi sevmeyenlerdendi... Yemek yemeyi sevmeyenlerden... Erkeklerden nefret edenlerden... Sevişmeyi başka bir şey bilenlerden... Uzun boyunlu, kuş bakışlı, beyaz tenli, kırmızı saçlı, ince bilekli, asabi bir şehir şairi.